Laurinha, 14 september 2010
Nederland , Soest 18°

Afronding.....

Al weer 2 weken thuis …..

De regen en de kou ben ik weer gewend, maar het gemis van mijn nieuwe vrienden blijft. Het slijt wel, zeggen de mensen. Maar een hechte band slijt niet, dat is een blijvend iets in het hart, een soort tatoeage, maar dan van binnen. Gelukkig bestaat er internet en is contact hebben met Mozambique mogelijk, dus een intensieve correspondentie is op gang gekomen. Nu nog in het engels, maar vanaf 1 oktober heb ik les in Portugees. Dus misschien in de nabije toekomst waag ik een poging om een portugese brief te produceren?

Maar op wat ik nu doe staan jullie niet te wachten. Door mijn malaria en door het druk zijn met de administratie heb ik geen gelegenheid gehad om deze webloq af te ronden. Ik doe nu een poging.

Nadat ik opgeknapt was ben ik als een speer weer aan de slag gegaan. We hebben kantoorbenodigdheden aangeschafd en dit een mooi plekje gegeven. Zie foto's. ik heb de administratie niet af kunnen maken, maar eigenlijk is dat ook niet zo erg, want Chico en Sylvia moeten er toch mee aan de slag. Ik heb een to do-list achter gelaten. Niet alleen taken voor hun, maar ook voor mijzelf. Dus er is hier in Nederland nog werk aan de winkel voor mij. Trouwens dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ook hier heb je weer je verplichtingen. Maar ik zal het doen, dat is zeker.

De jongens van de Bijbelschool wilden mij nog spreken en ik kreeg daar bij toeval de gelegenheid voor. Ze kwamen af en toe wel langs bij Chico en Sylvia om te vragen hoe het met mij was, hartverwarmend, ik lag echter meestal op bed. Doordat een gastspreker niet aanwezig kon zijn op het seminar die gepland was op de 28e kreeg ik ruimte om wat te vertellen en in gesprek met ze te gaan. Ook Chico bereidde zich voor. Het is soms apart hoe het loopt, maar ik had een onderwerp bepaald de avond van te voren, nl: God is niet alleen vader, maar ook moeder. Trouwens een uitdagend onderwerp, want we hebben het altijd over God de vader en niet over God de moeder. Maar ik laat het maar voor wat het is, wie weet komt dat nog eens aan de orde. De volgende ochtend wijzigde ik het onderwerp in: Bom dia, como esta? Dit betekent: goede morgen, hoe gaat het met je? Dit is een beleefde opmerking die gemaakt wordt als je iemand tegenkomt in Mozambique. Wij kennen dat ook wel, want je zegt wel vaker, goede morgen, hoe gaat het met je? Echter ik legde het accent op het feit dat het een gewoonte- uitdrukking kan worden, maar ik heb ook ervaren dat er echte belangstelling voor mij was. Ik vertelde dat ik vanuit hun er respect uit proefde en een werkelijk geinteresseerd zijn in mijn wel en wee. Dit kwam mede doordat ik malaria had, maar daarvoor waren de studenten ook al geinteresseerd in mijn verhalen en in mijn Laurinha zijn. Het uiteindelijke onderwerp was om te vertellen dat God elke dag, elk uur, zelfs elke minuut je die vraagt stelt. Dit doet God uit respect voor jou, hij doet het uit echte belangstelling, maar ook als uitnodiging van: wil je met mij in gesprek gaan? In Mozambique is de eenvoud van de mensen toch wel zeer prijzenswaardig. Ze zijn gewoon ontzettend nieuwsgierig over hoe je denkt en wat je doet, maar ook hoe het is in Europa en hoe het leven met God is in Europa en hoe de kerkdiensten verlopen. Het is prachtig om te zien hoe jongelui meer willen weten van hun schepper en God. Deze jongelui hebben in ieder geval een hoopvolle toekomst en ik ben dan ook dankbaar dat ik met hen kennis heb kunnen maken. Hier in Nederland zijn de meesten sceptisch over die naam alleen al, of de drukte om het feit dat hij wel of niet bestaat. Men wil altijd maar bewijzen zien, voordat men ergens achter staat of aan begint. Ik zou daar nog heel wat over kunnen schrijven. Doe ik maar niet.

Die ochtend verliep uitstekend, ik werd vertaald door Chico. De meesten willen graag engels leren dus de hele dienst werd vertaald van portugees naar het engels en andersom. Er werd ook veel gelachen, want niet iedere vertaler sprak goed engels, maar er was ontspanning, maar ook leergierigheid. Na mijn verhaal, wat overigens met veel aandacht gevolgd werd, was er een aanbiddingsdienst met daarna een woord van Chico. Het aparte was dat het een aanvulling was op wat ik had verteld. Daarbij kwam gehoorzaamheid ook aan bod. Wij wisten niet van elkaar wat er aan de orde zou komen, maar het was één mooi geheel. Daarna werd ik naar voren geroepen en ik kreeg kadootjes en Chico, Sylvia ik zongen nog een danklied. En tot mijn grote verrassing kreeg ik een zegen mee. Zie foto's. het is natuurlijk wel bijzonder. Voordat ik naar Mozambique ging een zegen en nu terug naar Nederland opnieuw. Het ontroerde mij. Daarna hebben we met z'n allen een broodje gegeten en ik heb van velen afscheid genomen, met de belofte terug te komen. Dit alles raakte mij en ik was zeer onder de indruk van deze jonge mensen.

's Middags hadden wij met het gezin een uitbundig feest. We hebben gegeten, gelachen, gepraat, gedanst en bovenal was er heel veel plezier!!! Ook hier heb ik wat foto's van. De hele omgeving volgde dit met grote belangstelling.

Al met al was het een geweldige tijd, zowel de goede als de slechte gebeurtenissen. De zondag erna, heb ik de laatste hand gelegd aan de administratie en toen was het zo ver. Naar huis. Ik heb de mensen gevraagd mij alleen maar te brengen naar het vliegveld en mij niet uit te zwaaien, het was al moeilijk genoeg. Het ging tegen hun gevoel in, maar zij gingen in op mijn verzoek.

Het is allemaal zo dubbel, want ik zag er ook naar uit om weer mijn familie en vrienden te mogen omhelzen. Ik vind reizen heerlijk, weer iets nieuws ontdekken en andere mensen ontmoeten. Ja, mijn leefwereld verbreden, dat is iets wat ik graag doe en tegemoet zie. Ik had echter niet ingeschat dat afscheid nemen wel eens heel veel veel pijn kan doen. Hoe zit het met al die andere mensen die vrijwilligerswerk doen en die ook net als ik nieuwe vrienden maken???

De reis verliep prima, er was niet veel beweging, want zitten in het vliegtuig is geen uitdagende bezigheid, maar doordat ik nog aan het herstellen was van de malaria was het een welkome zitting en kon ik heerlijk uitrusten. In Londen was de aansluiting pet, ik wil eigenlijk een ander woord schrijven, maar dat is niet zo netjes. Ik moest rennen en op een haartje na haalde ik mijn vlucht. Mijn koffer heeft het echter niet gehaald, dus op Schiphol was het in de rij staan om er voor te zorgen dat mijn koffer alsnog thuis gebracht zou worden. Dit gebeurde al de volgende dag. Uitstekende service van British Airways.

Het welkom op Schiphol was hartverwarmend. (zie foto) Wat voelde ik mij gelukkig om mijn zonen te zien, te voelen en te horen. Daarna gelijk naar mijn ouders waar een copieuze lunch klaar stond. Daarna met zijn allen naar mijn huis, waar nog wat vrienden zaten om samen met elkaar het avondeten te nuttigen. Maar voordat ieder er was, stond ik eerst juichend onder de douche. Wat kan je dat weer waarderen na 10 weken. Trouwens nog steeds geniet ik daarvan. Alhoewel alles weer snel went, merk je ook dat je niet alles meer zo vanzelfsprekend vindt. En soms bekruipt mij het gevoel dat ook heel veel overdaad niet nodig is. Er was bijvoorbeeld maar 1 spiegel in Mozambique, je kon alleen je gezicht zien. Bij mij thuis heb ik er wel 5. Ondanks dat ik daar er maar 1 had, leef ik nog!!! Dus met andere woorden, waarom zo veel? Ik moet eerlijkheidshalve wel bekennen dat ik ze alle 5 nog heb en dat ik het zo houd. Het is wel makkelijk om jezelf even te keuren voordat je de deur uit gaat. In Mozambique was dat helemaal niet aan de orde. Je gaat de deur uit en doet je ding en je leeft. Heerlijk!!!

Als ik het kort mag samenvatten, dat is wel erg moeilijk, dan zeg ik:
Voor Mozambique ben ik mens-Laura de schrijftolk, en na Mozambique ben ik mens-Laura de schrijftolk.

Misschien is het nodig om even uit te leggen wat ik hiermee bedoel. Ik wil in mijn leven niet de pretentie hebben dat ik met elke bijzondere gebeurtenis een ander, een beter en/of wijzer mens geworden ben, maar dat ik een mens ben dat misschien wel eens wat heeft geleerd van de gebeurtenissen. En dat het misschien in mijn of jullie voordeel zal zijn dat ik de gelegenheid heb gehad om eens wat anders te doen en te zien dan mijn eigen leefwereld.

Lieve mensen, dit was het dan. Jullie zullen wel begrijpen dat wat ik geschreven heb, maar een heel klein beetje is van wat er allemaal is voorgevallen en wat ik allemaal heb doorleefd. Heel hartelijk dank voor jullie aandacht en belangstelling en mocht ik in de toekomst nog eens wat ondernemen, dan is daar het plan om opnieuw mijn wel en wee te beschrijven via deze webloq.

Veel hartelijke groeten.
Tot ziens en horens!!!!


Laurinha / Laura

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl